De markt voor private debt bevindt zich op een kantelpunt. Terwijl banken zich stap voor stap terugtrekken uit de kredietverlening, vult private debt de leemte. Het segment, dat vandaag wereldwijd bijna 2.000 miljard dollar groot is, zou volgens Amundi Investment Institute tegen 2028 doorgroeien tot 3.500 miljard dollar. “Private debt staat voor een enorme groeiversnelling,” stelt Jean-Baptiste Berthon, Senior Investment Strategist bij Amundi. “Maar tegelijk brengt die schaalvergroting nieuwe uitdagingen met zich mee.”
Waarom zoveel aandacht?
Private debt biedt beleggers aantrekkelijke rendementen dankzij een illiquiditeitspremie en vaak ook een complexiteitspremie. Het financiert doorgaans middelgrote bedrijven die minder toegang hebben tot de kapitaalmarkten, waardoor investeerders betere voorwaarden kunnen onderhandelen. Daarbovenop zijn veel leningen variabel-rentend, wat bescherming biedt in een omgeving van hogere rente en inflatie.
“Voor institutionele beleggers zoals pensioenfondsen en verzekeraars is private debt een logische diversificatie,” zegt Thierry Vallière, Global Head of Private Debt bij Amundi. “De stabiele cashflows passen perfect in hun langetermijnportefeuilles.”
Publiek versus privaat
Toch blijft private debt een andere dynamiek kennen dan publieke kredietmarkten. Waar publieke markten zeer liquide zijn, werken private debt-fondsen vaak met lock-ups van acht tot tien jaar. Die beperkte verhandelbaarheid wordt gecompenseerd met een extra rendement van naar schatting 2%. Bovendien blijven de drijvers van rendement verschillend: private debt is minder gevoelig voor beursvolatiliteit, maar wel sterk afhankelijk van de kredietcyclus en economische activiteit.
“Er is zeker een zekere convergentie in processen en risicoperceptie,” nuanceert Berthon. “Maar de gedragspatronen blijven fundamenteel verschillend. Dat maakt private debt complementair, niet vervangbaar.”
Retail doet zijn intrede
Een opmerkelijke trend is de opkomst van particuliere beleggers. Waar private debt tot voor kort exclusief terrein was voor grote institutionele partijen, worden nu producten ontwikkeld die ook toegankelijk zijn voor retail. Denk aan evergreen fondsen, secundaire marktplaatsen en lagere instapdrempels.
Volgens Vallière vraagt dit om een cultuurverschuiving in de sector: “Retailbeleggers verwachten meer transparantie, regelmatige rapportering en gebruiksvriendelijke digitale platformen. Wie in deze markt succesvol wil zijn, zal zich daaraan moeten aanpassen.”
Risico’s onder de radar
De vooruitzichten zijn gunstig, maar de risico’s nemen toe. Door de sterke instroom van kapitaal dreigt overwaardering, terwijl concurrentie leidt tot soepelere kredietvoorwaarden. Daarnaast is er bezorgdheid over een golf van wanbetalingen uit eerdere ‘vintages’ die moeilijke periodes zoals covid en de inflatieschok hebben doorstaan. Ook het toenemende gebruik van ‘payment-in-kind’-structuren baart zorgen, omdat dit de schuldenlast op lange termijn vergroot.
Bovendien groeit de verwevenheid tussen banken en niet-bancaire financiële instellingen, wat het systeem kwetsbaarder maakt.
Toekomst vol kansen
Toch overheerst optimisme. Nieuwe groeigebieden zoals technologie, AI en ESG-financiering bieden kansen. AI kan de kredietanalyse verbeteren en fintech maakt private debt toegankelijker. Ook geografisch liggen er mogelijkheden in opkomende markten.
“Private debt is bezig de sprong te maken van niche naar mainstream,” besluit Berthon. “Als de sector erin slaagt risico’s goed te managen, dan staat ons een structurele groei te wachten die de manier waarop bedrijven zich financieren fundamenteel verandert.”
