Kwantitatief beheer
Kwantitatief beheer is een beleggingsmethode die steunt op econometrische modellen om investeringsbeslissingen te nemen. In de praktijk worden kwantitatieve modellen vaak toegepast bij het beheer van sicavs. Het gaat om econometrische modellen die een geheel van financiële en economische gegevens integreren. Het model stelt een basisportefeuille samen op basis van de richtlijnen van de beheerders en de ingevoerde gegevens. Deze portefeuille wordt vervolgens voorgelegd aan een beheercomité, dat ze kan aanpassen aan de hand van kwalitatieve informatie of recente gegevens die nog niet in het model zijn opgenomen. Het econometrische model vormt dus vaak de basis die het investeringsproces op gang brengt.
Indexbeheer
In sommige vormen van beheer is het kwantitatieve model de enige beslissingsbasis. Bij indexbeheer bijvoorbeeld, telt enkel de replicatie van een index en komt er geen oordeel van financiële analisten aan te pas. Beheerders ontwikkelen een kwantitatieve methode om een index, zoals de S&P of de MSCI, te repliceren. Indexbeheer biedt kostenvoordelen, aangezien een lijn-per-lijnreplicatie van een index geen onderzoekswerk van analisten vereist.
Enkel vertrouwen op het model
Sommige actief beheerde fondsen baseren hun investeringsbeslissingen volledig op de resultaten van een kwantitatief model. Deze aanpak verschilt van indexbeheer omdat er niet lijn per lijn een index wordt gevolgd. Binnen een welbepaalde investeringsomgeving gaat het model op zoek naar de beste beleggingsopportuniteiten. De bijzonderheid van deze fondsen is dat de investeringsbeslissingen uitsluitend worden gestuurd door een econometrisch model, ontwikkeld door economen. Het model genereert koopsignalen of verkoopsignalen. Economen moeten er daarbij over waken dat de geïntegreerde gegevens relevant zijn. Dergelijke modellen worden uitvoerig getest voordat ze worden toegepast in sicavs die aan het brede publiek worden aangeboden.
Geen emotionele gehechtheid
Bij sommige fondsen is het doel de beste aandelen per sector te selecteren. Hiervoor wordt gezocht naar de optimale combinatie van factoren per sector. Een bepaalde factor kan immers relevant zijn voor de ene sector, maar niet voor een andere. Deze fondsen worden volledig kwantitatief beheerd, met als doel het rendement te maximaliseren en tegelijk het risico onder controle te houden. Het beslissingsproces is volledig objectief en vermijdt emotioneel gedreven reacties of gehechtheid aan bepaalde effecten.
Welke gegevens?
Welke gegevens voeden deze modellen? Beheerders zijn doorgaans vrij discreet over de indicatoren die hun model bevat. Wel is bekend dat economische indicatoren zoals de rentecurve of de inflatiegraad worden gebruikt, aangevuld met momentum-indicatoren en gegevens over bedrijfswinsten. Deze fondsen worden gepresenteerd als een alternatief voor de traditionele beheermethoden.
Integratie van AI
Kwantitatieve modellen zijn niet statisch. Ze evolueren zowel qua technieken als qua gegevens die erin worden verwerkt, om ze te verfijnen en doeltreffender te maken. Kunstmatige intelligentie speelt daarbij een steeds grotere rol. Dit type beheer steunt op wiskundige modellen om de samenstelling van de portefeuille te bepalen. Geïntegreerd in bestaande modellen maakt AI het mogelijk om meer variabelen en gegevens te analyseren en een meer gedetailleerde aanpak te hanteren. Bovendien kan dit in een recordtijd, veel sneller dan bij een klassieke analyse. AI kan een gigantische hoeveelheid gegevens verwerken en snel resultaten opleveren.
In alle portefeuilles?
Over het algemeen wordt aangenomen dat sicavs die actief beheerd worden op basis van een kwantitatief model minder geschikt zijn voor defensieve portefeuilles. Ze vinden eerder hun plaats in agressieve portefeuilles en, in mindere mate, in neutrale portefeuilles. Beleggers kunnen de verschillende beheerstijlen in hun portefeuille combineren. Zo kan de diversificatie van activa, sectoren of regio’s ook worden aangevuld met een diversificatie van beheerstijlen.
